Η ΠΟΙΗΣΗ του Β. Λαλιώτη διαθέτει έναν έντονο κοινωνικό -και με
μια πλατύτερη έννοια πολιτικό- χαρακτήρα και ταυτόχρονα υποβάλλει,
μέσα από τη στάση του υποκειμένου, μια ποίηση του ήθους που μας
παραπέμπει σ' ένα χαρακτηριστικό μέρος της ποίησης των πρώτων
μετεμφυλιακών χρόνων, με την οποία φαίνεται πως ο ποιητής διατηρεί
μια ιδιαίτερη κρυφή συνομιλία. Ωστόσο η ποίηση αυτή και σύγχρονη
είναι και διόλου δεν απηχεί παρωχημένες κοινωνικές καταστάσεις.
Απλώς ο ποιητής υπερασπίζεται με πείσμα μια οπτική γωνία την οποία οι
περισσότεροι ομήλικοι ομότεχνοί του σπεύδουν ομαδικώς να
εγκαταλείψουν. Οι κεραίες του διαθέτουν εκείνη την επιδέξια συστροφή
που του επιτρέπει να διαχέεται μέσα στο κοινωνικό στρώμα και να
πορίζεται από αυτό εικόνες που το επίσημο σύστημα εικόνων εξοβελίζει
συστηματικά. Ο Β.Λ. τραγουδάει γιατί ως ποιητής ενορατικά
διαπίστωσε πρώτα πως τα πράγματα δεν αντιστοιχούσαν, πια, στην ποίηση
(μια και κάθε κοινωνία αυτό διδάσκει, ή παριστάνει πως διδάσκει, στα
μέλη της: πως υπάρχει κάποια ποίηση στη ζωή, γι' αυτό αξίζει κανείς
να τη ζήσει). Κι αυτήν την αναντιστοιχία τραγουδάει. Γι' αυτό και η
ποίησή του είναι τόσο έντονα πραγματολογική: γιατί δεν είδε τα ίδια
τα πράγματα -αυτά τα ίδια τι αξία έχουν- αλλά τον βαθύτερο σάλο
τους, τη φθορά τους. Οταν ο Β. Λ. γράφει
"Είναι όλα εδώ τα χρόνια, ταχαρτιά, τα σώματα
να τα φυσάει ένας αέρας τρυφερά
καθώς περνάς καισου παρουσιάζουν όπλα",
δίνει με ένα σπάνιο τρόπο να καταλάβουμε πως αξίζει να είμαστε ακόμα εδώ,
όχι γιατί υπάρχει πράγματι ζωή που νααξίζει να τη ζήσει κανείς, αλλά γιατί
εξακολουθούν να υπάρχουνυπέροχα φαντάσματα που μπορούν να
παρουσιάζουν όπλα και στους πιο ταπεινωμένους.
Γιάννης Πατίλης
 

Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση
Μιά αξιοπρόσεκτη προσπάθεια να  θησαυριστούν ποιήματα από όλα σχεδόν τα
λογοτεχνικά περιοδικά. Τα κειμενα είναι σε μορφή εικόνας.